سیفیلیس در بارداری

سیفیلیس در بارداری

بازدیدها: 7

سیفلیس یک عفونت باکتریایی است که توسط باکتری تریپونماپالیدوم ایجاد می شود. در حال حاضر سیفلیس بیش از دو میلیون نفر از زنان باردار را در سراسر دنیا آلوده کرده است. این بیماری معمولا از طریق رابطه جنسی با فردی که مبتلا است، ایجاد می شود. اگر فکر می کنید که علائم تان مربوط به سیفیلیس است، لازم است هر چه زودتر آزمایش داده و درمان تان شروع شود زیرا عدم درمان می تواند مشکلات جدی برای شما و جنین تان ایجاد کند. این بیماری معمولا با یک دوره کوتاه آنتی بیوتیک قابل درمان است.

نکات مهم:

  • اگر حتی یک بار به سفلیس مبتلا شوید، ممکن است دوباره به این بیماری مبتلا شوید.
  • سیفلیس عمدتا از طریق تماس نزدیک با زخم آلوده منتقل می شود. امکان انتقال حین رابطه جنسی واژینال، رابطه مقعدی یا دهانی یا تماس با اشیا آلوده به ترشحات فرد آلوده وجود دارد.
  • امکان انتقال از طریق تزریق مواد مخدر و استفاده از سوزن با فرد مبتلا یا تزریق خون وجود دارد.
  • در انگلیس همه اهدا کنندگان خون ابتدا از نظر ابتلا به سیفلیس آزمایش می شوند.
  • بیماری سیفلیس با استفاده از وسایل داخل توالت، لباس، کارد و چنگال یا وسایل حمام فرد آلوده قابل انتقال نیست.
  • زنان باردار مبتلا به سیفلیس می توانند این بیماری را جنین خود منتقل کنند.

علائم سیفلیس

علائم سیفلیس همیشه واضح نیستند و ممکن است در نهایت ناپدید شوند اما معمولا تا زمانی که درمان نشوید، بیماری در بدن تان باقی می ماند. ممکن است برخی از افراد اصلا علائمی نداشته باشند. در هر حال علائم سیفلیس عبارتند از:

  • زخم های کوچک و بدون درد یا زخم هایی که معمولا در آلت تناسلی، واژن و یا اطراف مقعد ظاهر می شوند اما می توانند در مکان های دیگر مانند دهان نیز ایجاد شوند.
  • بثورات قرمز که اغلب کف دست یا کف پا را درگیر می کنند.
  • توده های پوستی کوچک مشابه زگیل تناسلی که ممکن است در زنان و مردان در ناحیه ولو یا در مقعد ایجاد شود.
  • لکه های سفید در دهان
  • خستگی
  • سردرد
  • درد مفاصل
  • تب
  • تورم غدد لنفاوی در گردن، کشاله ران یا زیر بغل

تشخیص سیفلیس

انجام آزمایش تنها راهی است که می توانید به وجود این بیماری پی ببرید. از آن جا که تشخیص زودرس عفونت در پیشگیری از عوارض ناشی از آن و آسیب جنین اهمیت زیادی دارد توصیه می شود که برای تمام زنان باردار در اولین مراجعه بارداری آزمون سرولوژیک سیفلیس انجام شود. آزمون برای آن گروه که در معرض خطر عفونت هستند در سه ماهه سوم بارداری و در زمان زایمان تکرار می شود. آزمایش سیفیلیس شامل آزمایش خون و برداشتن نمونه ای از مایع از هر زخم با استفاده از سواپ پنبه ای است.

درمان سیفلیس

سیفیلیس معمولا خودبخود درمان نمی شود. در نظر داشته باشید اگر این بیماری درمان نشود، می تواند به مغز یا سایر بخش های بدن گسترش یافته و مشکلات و عوارض طولانی مدت جدی ایجاد کند. داروهای مورد استفاده برای درمان سیفلیس فقط با تجویز پزشک قابل مصرف هستند. معمولا نیاز به تزریق یک دوز آنتی بیوتیک وجود دارد اما در صورت ابتلا طولانی مدت، ۳ تزریق هفتگی لازم است. در صورت استفاده از آنتی بیوتیک خوراکی مدت درمان ۲ تا ۴ هفته خواهد بود. حداقل تا ۲ هفته پس از اتمام درمان، باید از هر گونه فعالیت جنسی یا تماس نزدیک جنسی خودداری کنید.

سیفلیس در بارداری

اگر زنی در دوران بارداری به سیفلیس مبتلا شود یا به هنگام ابتلا به بیماری باردار شود، در صورت عدم درمان برای سلامتی خود و جنینش در خطر خواهد بود. عفونت سیفلیس در بارداری می تواند سبب سقط جنین، زایمان زودرس، مرده زایی و حتی عفونت جدی در نوزاد (سیفلیس مادرزادی) شود. از این رو غربالگری سیفلیس در دوران بارداری به همه زنان باردار پیشنهاد می شود تا عفونت قبل از ایجاد هر گونه عوارض جدی در مادر و جنین و نوزاد آینده، قابل تشخیص و درمان باشد.

درمان سیفلیس در بارداری

پنی سیلین G تنها دارویی است که در دوران بارداری علیه سیفلیس موثر شناخته شده است. بنابراین تمام زنان باردار مبتلا به سیفلیس باید بر اساس مرحله بیماری با پنی سیلین G درمان شوند. قبل از تزریق، حساسیت زدایی در مورد بیمارانی که به پنی سیلین حساسیت دارند توصیه می شود.

واکنش جاریش-هرکسهایمر (Jarisch-Herxheimer reaction) شامل: تب، لرز، درد عضلانی، سردرد، افت فشار خون و تاکی کاردی در بیش از ۴۵% از زنان باردار مبتلا به سیفلیس تحت درمان مشاهده می شود. هر چند این واکنش به طور معمول طی درمان مشاهده می شود، اما ممکن است به انقباضات شدید رحمی، زایمان زودرس یا دیسترس جنینی در نیمه دوم بارداری بیانجامد. بنابراین در صورتی که پس از شروع درمان سیفلیس در زنان باردار تب، انقباضات رحمی یا کاهش حرکات جنین گزارش شود باید بلافاصله مداخلات پزشکی شروع شود.

پیشگیری از سیفلیس

همیشه نمی توان از سیفلیس پیشگیری کرد اما اگر از نظر جنسی فعال هستید، می توانید با انجام رابطه جنسی ایمن تر، خطر انتقال را کاهش دهید:

هنگام رابطه جنسی واژینال، دهانی و مقعدی از کاندوم مردانه یا زنانه استفاده کنید.

هنگام سکس دهانی از یک سد دهانی (می توانید کاندوم را بریده و یک مربع درست کرده و جلوی دهان تان بگیرید) استفاده کنید.

اگر به خود دارو تزریق می کنید از سرنگ و سر سوزن دیگران استفاده نکنید و سرنگ و سر سوزن مورد استفاده خود را در اختیار دیگران قرار ندهید.